Kiezer, ik heb met u te doen...

beheer
10/12/2009

4 oktober 2006 Kiezer, ik heb met u te doen... In de laatste week voor de finale verkiezingsslag brengen de lokale partijsecretariaten en kandidaten hun laatste kanonnen in stelling. Niet dat u daaraan behoefte zou hebben, maar onderzoekers beweren nu eenmaal dat meer en meer kiezers de laatste week afwachten om hun keuze voor deze of gene kandidaat te bepalen. En omdat uw stem wel degelijk het verschil kan maken tussen winst of verlies, tussen verder werk maken van beleid of teruggewezen worden naar de oppositiebanken, tussen eindelijk toegang krijgen tot concrete dossiers of die toegangspoort finaal zien dichtklappen, zal u het - als kiezer - geweten hebben. Ik weet wel... Uw brievenbus vertoont, als gevolg van een overaanbod aan duur, kleurrijk en niet-recycleerbaar verkiezingsdrukwerk, intussen onweerlegbare tekenen van indigestie. U ergert zich terecht en mateloos aan die witte, oranje en blauwe aanhangwagens vol lachende gezichten van kandidaten, die beweren garant te staan voor meer parkeergelegenheid in de binnenstad terwijl ze u intussen ongegeneerd verdringen van die parking voor uw deur of vlakbij uw favoriete winkel. De onwaarschijnlijke en mystieke dans der verkiezingspanelen in de bermen langs de wegen kan u al minstens even lang evenmin bekoren. En dan al die beloftes... u wordt er tegelijk warm en koud van. De prijs van de mooiste en tegelijk meest onwezenlijke poging om uw hart te verwarmen en uw stem te veroveren, zag ik gisteren. De bij uitstek hipste der kandidaten heeft zich een weg gezocht en gevonden naar nietsvermoedende mailboxen en poneert er zijn zelfverklaarde, langverwachte natte droom als een filmische werkelijkheid. Hij belooft zon, zee en strand op amper 100 meter van het stadscentrum. Het idee is niet nieuw - remember Crème Fraîche halverweg de jaren '80 - maar het serieux dat er deze keer van uit gaat, is dat zeker wel. Dat de lokale Fellini daarbij, ondanks zijn juridische achtergond, zonder schroom voorbijgaat aan het wezen der landsgrenzen en bevoegdheden, belet hem blijkbaar niet om zijn voorstellen op het eind van zijn filmpje realistisch te noemen. Waar gaan we naartoe wanneer de jonge goden, kandidaten van een beleidspartij - die zichzelf tijdens deze campagne heeft uitgeroepen tot de enige echte vaste politieke waarde in Menen - zich als jonge honden languit gaan wentelen in de poel van onhaalbare beloftes en platte demagogie. Een mens zou er op den duur antipolitiek van worden. Waar is de tijd dat humor nog als humor werd verkocht en politiek nog minstens de belofte van enige dossierkennis inhield? Ik heb met u te doen, kiezer. Uit het kluwen van haalbare voorstellen, wenselijke evoluties en onrealistische nonsens, moet u er de juiste, de beste, de interessantste,... uit halen. Voorwaar een ganse opdracht. De enige manier om u in de aanloop van een verkiezingsslag als die van zondag, 8 oktober, afdoende te wapenen houdt in wezen een jarenlange voorbereiding in. U moet immers zelf op zoek naar informatie. U bent hopeloos te laat wanneer deze of gene kandidaat zijn ideeën of projecten, als de eerste de beste vertegenwoordiger in gebakken lucht, aan uw deur komt slijten. Wilt u zichzelf beschermen voor het beest van de platte propaganda en de volksverlakkerij, dan kan ik u alleen volgende tip mee geven. Loop af en toe eens binnen op een gemeenteraad. Ga eens zien en luisteren hoe uw stem er wordt vertolkt. Stel het ganse jaar door vragen aan de respectievelijke secretariaten, mandatarissen en would-be kandidaten. Laat op die manier zien dat u zich ook om de toekomst van uw stad bekommert en dat u niet gediend bent met loze praatjes en fantastische verhalen. Politiek is, wat mij betreft, een te belangrijk maatschappelijk instrument om het alleen in handen van de politici te laten. groene groeten, Philippe