Het gelijk van de afwezigen?

Menen, 16 september 2006

Het gelijk van de afwezigen?

Gisteren gedebatteerd over het jeugdbeleid in Menen. De organisatie had duidelijk werk gemaakt van de vorm. Witte canapés op het podium. De locale wereldsterren Rudy, Rony en Ringo alias The Blues Brothers Incorporated, alias The Invincible And Ever Running A-Team, alias The Overwhelming Fonzerellis op groot scherm. Leuk gemonteerd en - wat mij betreft - een blij weerzien met enkele klassiekers uit mijn jeugd. You were born old if you don't love them. Alleen The Muppets bleken niet van de partij, maar dat werd dan weer ruim gecompenseerd door de onmiskenbare aanwezigheid van de familie Van Nieuw, die zowat de helft van het publiek uitmaakte. 't Was leuk om de onovertroffen Statler en Waldorf in 't kwadraat bezig te zien: de broers Alain, Roger, Jacques en Bernard Van Nieuw onderling neuzelend over de skateramp in Park ter Walle, the box-in-a-box fuifzaal, de adviesfunctie van de jeugdraad en de veiligheid van de jonge fietser in de binnenstad. Of hadden ze het dan toch over de tussenkomsten van hun jongste spruit Brian (jawel, Van Nieuw!) die, zonder schroom of dossierkennis, wat holle slogans op het podium gooide en oplossingen poneerde, die de minste juridische toetsing niet zouden overleven. Ik pas voor zoveel nieuwe politiek. Help! Ik val in herhaling! Wie er ook niet was. Het Vlaams Blok. (Ik weiger om hun nieuwe naam te gebruiken omdat ik het belang van die partij voor Vlaanderen en - bij inbreiding - voor Menen niet inzie.) De Menense vertegenwoordiging van de partij, die zich, net als haar evenbroeders in de rest van Vlaanderen, onwaarschijnlijk verongelijkt en verstoten voelt door het sanitair cordon, verzaakte (nog maar eens) aan het lokale publieke debat en gaf genereus haar spreektijd door aan een zelfverklaarde onafhankelijke en kritische burger. Dat de uitverkorene bekend staat als een mens met - om het enigszins eufemistisch te stellen - zeer variërende politieke inspiratie en een onwaarschijnlijk hoge verzuringsgraad, bleek de betrokkene geenszins te deren. Hij loste VLOTT-weg enkele losse salvo's in het zand en verdween tijdens de pauze om niet meer weer te keren. De organisatie wist amper wat hen was overkomen. Wie er ook niet was. De pers. Akkoord. Er was veel te doen in Menen. Er was de opening van het culturele jaar en een souper van de liberalen. Maar Christine en Jozef waren er toch ook. En de uitnodiging was ruim op tijd vertrokken. Het sputterende jeugdbeleid heeft onze stad tijdens de voorbije legislatuur verschillende keren op de (nationale) kaart gezet en toch was er - met uitzondering van één enkele fotograaf - niemand in de zaal. De grootste afwezige bleken de jongeren zelf. "Jong Ook" profileerde zich in de voorbije maanden als dé jonge, creatieve niet-partijgebonden werkgroep, die jongeren over politiek zou laten nadenken en praten. Voorwaar, een lovenswaardig en veelbelovend gegeven in de Menense setting. Zou het kunnen dat net iets te veel dragende krachten van "Jong Ook", ondanks de eerdere gemaakte belofte van zuiverheid, uiteindelijk toch in het lokale partijpolitieke spectrum zijn beland en het jonge publiek het daarom, net voor de meet, voor gezien houdt? Ik mag hopen van niet. groene groeten, Philippe